Met de metro reis ik vanaf de luchthaven naar de stad. Valencia maakt het eenvoudig: lijn 3 of 5 brengt me rechtstreeks naar metrostation Colón. Vanaf daar is het nog tien minuten lopen naar mijn hotel.
Ik verblijf in Hotel Casual Socarrat Valencia een ideale locatie, op slechts 300 meter van Plaza de la Reina. Zodra ik mijn koffer heb neergezet, wandel ik richting het plein. De kathedraal torent indrukwekkend boven de stad uit. De façade is prachtig uitgelicht en geeft direct dat mediterrane gevoel van historie en warmte.
Ik loop door naar Place del Tossal. In de smalle straatjes eromheen vind je kleine cafés en bars. Bij El Cafetín plof ik neer. Binnen klinkt live pianomuziek. Mijn eerste glas wijn wordt vergezeld door schaaltjes olijven en verse aardappelchips. Eenvoudig, maar precies goed.
Via de mooi uitgelichte Font del Túria wandel ik terug richting de kathedraal en mijn hotel. Valencia voelt compact en overzichtelijk. Alles ligt op loopafstand.
El cafetín Valencia
Woensdagochtend heb ik een highlight-fietstour geboekt bij Baja Bikes. De start ligt aan de noordwesthoek van het Jardín del Turia. Onderweg haal ik een koffie en een ham-kaas-croissant bij een lokale bakker.
Het Turia-park is bijzonder. Hier stroomde ooit de rivier die de stad regelmatig liet overstromen. Na een grote overstroming werd de rivier omgelegd. Franco wilde op deze plek een snelweg aanleggen. De stad koos anders. Het werd een recreatiegebied van negen kilometer lang, vol sportvelden, tuinen en wandelpaden. Een voorbeeld van stedelijke visie dat werkt.
We stoppen bij de imposante Torres de Serranos, een stadspoort met uitzicht over park en oude stad. Daarna fietsen we richting het futuristische hart van Valencia: Stad van Kunst en Wetenschap.
De Ciutat de les Arts i les Ciències is ontworpen door Santiago Calatrava en Félix Candela. Witte constructies van beton en staal weerspiegelen in het water. Organische vormen, veel glas, veel ruimte.
Na een pauze bij Mercado Colón, een modernistisch marktgebouw met kleurrijke tegels, fietsen we door naar het stadhuisplein. De gids vertelt over het Fallas-festival, dat negentien dagen duurt en culmineert in de nacht van 19 maart. Gigantische poppen worden dan onder luid vuurwerk verbrand. Een explosief slot van een traditioneel feest.
Bij Torres de Quart neem ik afscheid van de groep. Ik houd mijn fiets nog.
Ik besluit verder te fietsen richting Port Saplaya. Langs universiteitsgebouwen en brede wegen bereik ik het strand. Februari is geen strandmaand, maar met 24 graden en zon voelt het aangenaam.
Port Saplaya wordt ook wel ‘Little Venice’ genoemd. Een kleine haven met recreatieboten en kleurrijke appartementen. Vandaag is het stil. Twee restaurants zijn open. Tijd voor lunch aan zee.
Donderdag verken ik Valencia te voet. Op het stadhuisplein bezoek ik het gemeentehuis van binnen. Vanaf het balkon kijk ik uit over het plein. Binnen vind ik een balzaal met enorme kroonluchters en een raadszaal met rood pluche stoelen.
Daarna loop ik naar Estación del Norte. Een modernistisch station met mozaïeken van sinaasappels en bloemmotieven.
Later neem ik de metro terug naar de Stad van Kunst en Wetenschap om het complex in mijn eigen tempo te bekijken. Ik ga mee met een rondleiding door het Palau de les Arts Reina Sofía.
Het gebouw telt veertien verdiepingen boven en drie onder de grond, 75 meter hoog. De Sala Principal biedt plaats aan 1.470 bezoekers. Met de lift gaan we naar het dakterras op de elfde verdieping. Palmen buigen in de harde wind. Het lijnenspel van staal en beton is hier op zijn best.
Vrijdagochtend maak ik een rustige stadswandeling. Ik loop langs Plaza del Colegio del Patriarca en drink nog een koffie in de zon.
Het museum Iglesia de San Nicolás valt me tegen. De restauratie oogt te opzichtig en mist authenticiteit. De lichtshow overtuigt niet.
Via Plaza de la Virgen, langs de Túria-fontein en de Micalet-toren wandel ik terug naar mijn hotel. Koffer ophalen. Metro naar het vliegveld. Terug naar Nederland.
